Waanzin

Mel Wallis de Vries
Geboren: 8 februari 1973, Leiden
Jonge Jurytitel: Waanzin (The House of Books, 2009)

Mel Wallis de Vries heeft biologie en journalistiek gestudeerd in Groningen. Hierna werkte ze als freelance journalist en vervolgens had ze een marketingfunctie, waarbij ze het schrijven erg miste. Na de geboorte van haar dochter is ze gestopt met werken en combineert ze het moederschap met freelance schrijven. Ze woont in Amsterdam, samen met haar vriend en hun kinderen Pien en Teun. In Waanzin is de zeventienjarige Claire, nadat haar moeder is overleden aan kanker, met haar vader van Amsterdam naar Rotterdam verhuisd. Ze heeft het er helemaal niet naar haar zin en mist Amsterdam en haar vriendinnen ontzettend. Ze wordt buitengesloten in haar nieuwe klas en haar vader heeft al na tien maanden een nieuwe vriendin die ze niet mag. Dat is echt veel te snel! Gelukkig laat Zoë, een vriendin uit Amsterdam, haar niet in de steek. Ze spreken vaak af en doen dan leuke dingen samen. Op een dag komt Claire in contact met Nick, die per ongeluk haar nummer draait. Hij is de eerste aan wie ze vertelt over haar verdriet en eenzaamheid en langzaam wordt ze verliefd op hem. Ondertussen verdwijnen er kort na elkaar vier meisjes, allemaal van dezelfde leeftijd als Claire. Toch hebben ze op het eerste gezicht niets met elkaar of met Claire te maken.
Tot er op een middag een politieagent langskomt en blijkt dat Claire er misschien toch meer mee te maken heeft dan ze in eerste instantie denkt. Opeens is haar leven in gevaar!

Fragment: “Het badwater is heerlijk warm. Ik voel mijn spieren ontspannen. De herinnering aan mijn kelderavontuur spoelt langzaam van me af. Ik pak de Cosmo van de grond. De bladzijden zijn nat geworden. Maar het dieetartikel is nog leesbaar. Zorg dat je nooit een hongergevoel hebt, schrijft de journaliste. Dan ga je namelijk snacken. Eet liever… Ik wil de bladzijde omslaan. Maar de pagina’s kleven aan elkaar. Mopperend peuter ik een hoekje los. Ik zal toch hopelijk ooit een keer lezen wat die geheime dieettips zijn. Op dat moment valt het licht opnieuw uit. Niet weer, is de eerste gedachte die door mijn hoofd schiet. Niet weer een stop. Niet weer die koude, donkere kelder.
‘Shit, shit, shit,’vloek ik. ‘Bekijk het…’
De rest van mijn zin valt weg door een hand die op mijn mond en neus wordt gedrukt. ”

Citaat: “Ik ga zo op in het avontuur dat ik die personages laat beleven, dat ik aan het einde van het verhaal echt een traantje sta weg te pinken als ik van iemand afscheid moet nemen.”