Tamar door Laure Dijkstra

Recensie Tamar geschreven door Mal Peet.
Laure Dijkstra, 14 jaar.

Schrijver: Mal Peet
Vertaler: Sanne Parlevliet
Jaar van uitgave: 2010
Uitgever: Van Goor

Het boek begint met een proloog die zich afspeelt in 1979, daarna wordt een verhaal in 1944 afgewisseld met een verhaal in 1995.
Het verhaal in 1944 gaat over twee in Engeland opgeleide Nederlandse mannen in de Tweede Wereldoorlog. Tamar heeft de taak om het verzet rondom de Veluwe met elkaar te laten samenwerken en Dart is een telegrafist. Tamar heeft al eerder op dezelfde boerderij gelogeerd, en heeft een relatie met de bewoonster Marijke. Dart weet daar niets van en valt ook voor Marijkes zwarte ogen.
In 1995 erft het meisje Tamar een doos met spullen van haar opa nadat hij zelfmoord heeft gepleegd. In de doos zitten een half opgeloste cryptogram, vier landkaarten waarop verschillende gebieden zijn omcirkeld en waar lijnen zijn opgetekend, codelapjes, een zwart-wit foto, een persoonsbewijs van Christiaan Boogart en heel veel geld. Samen met haar verre Nederlandse neef Yoyo gaat Tamar op zoek naar de herkomst van de spullen en probeert het raadsel dat haar opa voor haar heeft achtergelaten op te lossen.

Ik vond de afwisselende verhalen niet erg prettig om te lezen. Het was een beetje verwarrend en dat maakte dat ik niet in het verhaal kwam. Want de delen van 1995 zijn kort, dan heb je niet lang de tijd om het echt te volgen. De delen van 1944 waren langer, die vond ik ook leuker om te lezen. Pas op de helft zat ik er een beetje in, toen werd het verhaal ook veel leuker en spannender.
Ondanks de verwarring werd van de afwisseling goed gebruik gemaakt door cliffhangers waardoor ik toch steeds door bleef lezen. Ook haalde ik uit het ene verhaal informatie die ik in het andere verhaal kon gebruiken. Zo zag ik steeds meer verbanden tussen de verhalen. Het is wel jammer dat ik daar tijd voor nodig had.
Wat ook iets goeds was is dat ik in het verhaal kreeg ik voor bepaalde karakters sympathie, en voor andere helemaal niet. Ik ging me daardoor meer inleven in het verhaal. Toen het meisje Tamar, uit 1995, op een plaats was waar ze zich niet veilig voelde, voelde ik me precies hetzelfde. En ik ging ook meer meedenken, want het meisje Tamar lost een raadsel op.
Toen het verhaal van 1944, inmiddels al 1945, eindigde moest ik een beetje huilen. Ik had me zo ingeleefd en wilde dat het niet zo was. Het complete einde had ik ergens wel verwacht, maar het was niet het einde dat ik hoopte. Dat vind ik erg mooi.
Ik vond de epiloog echt heel erg leuk. Ook hoop bij elk boek altijd dat er epiloog als deze geschreven is, zodat ik het complete einde weet. Ik vind het niet echt leuk als ik een heel boek heb gelezen en dan de clue niet helemaal weet door een open einde.

Ik vind Tamar een erg mooi boek. Het is wel een beetje moeilijk en je moet wel even doorzetten. Het is geen goed boek voor mensen die niet heel erg van lezen houden en liever een makkelijk boek hebben. Ik heb op de verwarring van de verschillende verhalen na niets genoemd dat ik niet goed vond aan het boek. Dus raad ik aan om Tamar te lezen. Hij is prachtig.